Homeopatia
Koncepcja "podobne leczyć podobnym" istniała od tysięcy lat, ale rozwój homeopatii jako metody leczenia nastąpił stosunkowo niedawno, dzięki pracom niemieckiego lekarza, chemika i lingwisty Samuela Hahnemanna (1755-1843). Hahnemann opracował system leczenia, który nie tylko zajmuje się objawami chorób, ale postrzega organizm jako całość. Przetestował około stu leków, które są niemal bez wyjątku stosowane do dziś. Od czasów Hahnemanna znacznie powiększono listę leków homeopatycznych. Wytwarza się je z wielu surowców (roślin, minerałów, a nawet jadów), a dzięki znikomej zawartości substancji czynnych są one łagodnymi i bezpiecznymi środkami. Nazwy leków homeopatycznych pochodzą od łacińskich nazw surowców, z których je sporządzono, na przykład Arsenicum album. Jednak większość homeopatów stosuje ich skrócone formy - pierwszy człon łacińskiej nazwy lub skróty obu jej członów (np. Ars. alb.). Podczas pierwszej wizyty homeopata pyta pacjenta o historię choroby, jego tryb życia, sposób odżywiania, upodobania, charakter i przebyte choroby. Na podstawie tego wywiadu określa stan fizyczny i emocjonalny danej osoby. Homeopata bardzo rzadko bada swego pacjenta. Najważniejsze, aby go wysłuchał i zrozumiał. Homeopata uważa, że każdy człowiek, który odpowiednio się odżywia i dba o siebie, ma w sobie siły uzdrawiające. Traktuje więc objawy choroby jako oznaki walki organizmu z dolegliwością i przepisuje lek, który w dużej dawce wywołałby podobne objawy. Celem homeopatii jest pobudzenie organizmu do samowyleczenia. Homeopata stara się znaleźć lek, który nie tylko leczy objawy schorzenia, ale także "pasuje" do osoby pacjenta. Czasami stosuje on również środki, które działają objawowo. Zwykle przepisuje na raz tylko jeden lek. Na ogół konieczne są następne, krótsze wizyty co 3-4 tygodnie.