Ziołolecznictwo
Nikt nie wie, kiedy ludzie dowiedzieli się, że można stosować rośliny do leczenia chorób. Ziołolecznictwo powstało prawdopodobnie dzięki temu, że ludzie wykorzystywali rośliny jako pokarm. Ich lecznicze właściwości odkrywano przypadkowo, potwierdzano metodą, prób i błędów, a wiedzę przekazywano z pokolenia na pokolenie. Dzięki rozwojowi nauki ludzie nauczyli się otrzymywać poszczególne składniki roślin i ustalać, które z nich mają właściwości lecznicze. Substancje te zaczęto odtwarzać w laboratoriach i w ten sposób rozpoczęła się produkcja leków konwencjonalnych. Nie zmieniło to jednak metod pracy zielarzy. Zielarze zawsze uważali i nadal twierdzą że najlepszym sposobem wzmocnienia sił obronnych organizmu i przywrócenia jego zachwianej równowagi jest wykorzystywanie całych roślin, które zawierają wiele różnorodnych składników. Chociaż dana roślina jest często stosowana ze względu na działanie jednego składnika, inne zawarte w niej substancje (lub składniki kilku roślin w leku łączonym) mogą to działanie nasilać lub osłabiać, zapobiegać pojawianiu się objawów niepożądanych lub działać wzmacniająco. Niektóre preparaty ziołowe zawierają wyciąg z naturalnych części roślin, w innych jest zaledwie jedna lub dwie wyizolowane z niej substancje. Standaryzowany (czyli inaczej mianowany) wyciąg zawiera określoną dawkę jednego lub kilku składników czynnych. Innym złożonym systemem wiedzy ziołoleczniczej posługują się lekarze medycyny Wschodu: chińskiej, tybetańskiej i ajurwedyjskiej. Jest to obszerna wiedza, dlatego w tej książce ograniczamy się do opisania ogólnych założeń tzw współczesnego ziołolecznictwa.